Οι Γενιά Του Χάους γράφουν τραγούδια ενάντια σε κάθε εξουσία, σε κάθε αρχή, γίνονται ριζοσπαστικοί, ανατρεπτικοί, κάνουν ερωτήματα και επικαλούνται συναισθήματα που μιλούν σε όλους… Η Γενιά Του Χάους δεν φαίνεται απλά να παίζει με την μουσική της, οι κανόνες είναι γνωστοί αλλά το γκρουπ δεν φαίνεται να νοιάζεται και πολύ για αυτούς, λέει ότι έχει να πει με όποιο κόστος κι αν υπάρχει… Το συγκρότημα φλερτάρει με το περιθώριο αλλά το κίνημα που λεγόταν πανκ κάπως έτσι ήταν, δεν μιλάμε για μόδα, μιλάμε για ολόκληρη κουλτούρα…
Στη δεύτερη δουλειά του το συγκρότημα διατηρώντας πάντα το ύφος του και «ντύνοντας» την ανατρεπτική «ποιήση» του Θ. Ηλιακόπουλου, χρησιμοποιεί κάποιους πιο μεταλλικούς ήχους, και πάλι όμως το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: Απλές φόρμες παραμόρφωσης στο έπακρο, στίχοι δυναμίτης, μινιμαλιστικά μουσικά θέματα και καθαρή πανκ νοοτροπία.
Το συγκρότημα ήταν ιδιαίτερα ενεργό σχεδόν σε ολόκληρη την δεκαετία του 80, δίνοντας συναυλίες, δυναμικό παρόν σε καταλήψεις κτλ δημιουργώντας μαζί με 3-4 ακόμη σχήματα μια υποτυπώδη, μα σημαντική εγχώρια punk σκηνή. Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε ένα σχήμα περίπου 20 χρόνια πριν, κινούμενο στο περιθώριο, σίγουρα είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές που τα σχήματα σήμερα μπορούν να επικαλεστούν.
Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στον Θοδωρή Ηλιακόπουλο ο οποίος ήταν ο στιχουργός, συνθέτης, τραγουδιστής και drummer του συγκροτήματος. Το ύφος του συγκροτήματος ήταν αυτό ακριβώς που ονομάζουμε επιθετικό punk με έντονο αντιεξουσιαστικό στίχο και τραγούδια συνθήματα που συνθλίβουν τις υπαρκτές κοινωνικές δομές.
Οι δίσκοι κυκλοφόρησαν από την Δικαίωμα Διάβασης (di-di music!), ενώ εδώ και 12 χρόνια -από την wipout records- κυκλοφορούν σε ένα cd και οι δύο δουλειές του γκρουπ.